Bazı şeyler hayatı sevmeyi kolaylaştırıyor.

Ben bu tür şeyleri mesela bir meta, eşya veya herhangi bir "asset" yerine duygularda toplamayı tercih ediyorum. Zira "Duygularımızla kavrayabileceğimizin ötesinde ne vardır ki?" diyen o felsefeye inanıyorum.

Bu nedenle bazı duyguların varlığı hayatı güzelleştiriyor; böyle düşünüyorum. Zor ve onulmaz zamanlarımızda hiç haber vermeden yanımızda gördüklerimizin, herhangi bir fayda elde etmeyecekleri aşikâr olduğu halde bizi, bizimle olmayı ve hayatımızda yer almayı seçenlerin varlığının… bunların dünyada var olan herhangi bir şeyin karşılığında olabileceğine ihtimal vermiyorum.

Sanırım sırf bu yüzden eskiler hep "Gerçek arkadaşlık ve gerçek sevgi için mücadele etmene gerek yoktur. Onlar kendiliğinden gelir." derler.

Peki gerçek arkadaşlık veya sahici bir bağ nasıl oluyor; nerede başlıyor?

Bu soruyu yazarken ve aslında devamında başka bir şey yazacakken, çok sevdiğim birinin İslam mitolojisinden verdiği bir örnek aklıma geldi. İslam peygamberi, anlatıya göre, Allah'ın huzuruna giderken bir yerden sonra ona eşlik eden en kudretli meleklerden Cebrail, "Ben buradan sonra bir adım bile atamam. Eğer bunu yaparsam kanatlarım küle dönüşür. Buradan sonra yalnız gitmelisin," demiş.

Bu meseli ilk dinlediğimde de çok etkilenmiştim. Şimdi de etkileyiciliğinden bir şey kaybetmemiş.

Geri dönecek olursak, gerçek bağ nerede başlar? Benzerlerinin gücünün, kudretinin adım atmaya yetmediği, kanatların küle dönüşeceği yer neresidir?

Dün A. Altan'ın denemesinde altını çizdiğim kısımlardan birisi şuydu:

Kasabanın birinde bir kadına onunla asla bağdaşmayacak bir suçlama yöneltiliyor. Kadın zaman içinde toplumdan izole ediliyor. Etrafında pek kimse kalmıyor. Fakat yıllardır onun yanında olan arkadaşı ona bir kez bile "Bu gerçek mi, böyle bir şey oldu mu?" diye sormuyor bile. Onun yanında olmaya devam ediyor.

Sanırım cevap, kitapta altını çizdiğim bu satırların içinde bir yerde.