Önceki notlarımda, Türker Kılıç Hoca’dan esinlenerek "Kelebekler tırtıllardan daha hayalci, daha güçlüdür." yazmıştım.

Bugün ODTÜ kampüsünde bir şey fark ettim: Bazı kelebekler, boyutları ve görünüşleriyle diğerlerinden farklı oldukları ilk bakışta anlaşılanlar, kısacık ömürlerini şehrin en güzel, en kokulu çiçeklerini bulmaya adıyorlar. Ömürlerinin belki de sadece yirmi dört saat olduğunu bilircesine, zamanla yarışmak yerine en cazibeli çiçeği arayıp ona konmayı seçiyorlar.

Belki diğerleri, sadece tırtıldan kelebeğe dönüşebilmiş olanlar, bu çabayı bir "zaman kaybı" olarak görüp içten içe gülüyordur. Ama ne yaparlarsa yapsınlar, o kısa ömrü bir "güzellik" arayışıyla geçirenleri hiçbir zaman anlayamayacaklar.

Yeterince hayalci hücrelerin tırtıl olmaktan sıkılanları kelebeğe dönüştürdüğünü biliyoruz. Belki de o güzelliğin peşinden koşanlar; sadece tırtıl olmaktan değil, "sıradan" bir kelebek olmaktan da sıkılanları temsil ediyordur… Kim bilir?