Lisans yıllarında Can Dündar'ın "Aşka Dair" adlı yazısını okumuştum.

"Eğer, O’nu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz... Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla o hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz..."

Galiba bu hisler sadece hatırladıkça değil, asıl gördükçe sarıyor insanı. Kendi payıma düşen yorumu eklememe izin verin o zaman:

Eğer O'nu gördüğünüz anda elleriniz sizden habersiz titremeye başlıyor ve içinizde ansızın kopan fırtınayı dindirmeye gücünüz yetmiyorsa…

Hayatta hiçbir varlığın bir bakışıyla ellerimi titretecek kadar beni sarsabileceğini düşünmezdim. Meğer hayata ve duygulara dair peşin hükümlü olmamak gerekiyormuş. Peşin hükümlerin gücü, hakiki bir duygu karşısında çok kısa sürüyormuş.