Hayata dezavantajlı bir coğrafyada, yine dezavantajlı bir komünitenin içinde gözlerimizi açmak etrafımıza duvarlar örer ve bizi olabildiğince sınırlar.
Genellikle oradakilere benzeriz. Üç aşağı beş yukarı onlar gibi oluruz. Anne babalarımızı bile geçme cesareti gösterenimiz az olur.
Ama bazılarımız, bizi kuşatan o “yazgı”yı reddederek düşünebilme ve özgürleşebilme cesareti gösterir.
Ben de onlardan biri olmaya çalıştım.
Önüme konanlara göre “biçimlendirilmiş” bir hayatı, onun konforunun cazibesine rağmen reddettim.
Bizatihi kendi ailem dahil birçok şeyle mücadele etmem gerektiğinin farkındaydım.
Göze almıştım bunu.
Kendinizin içerisinden yeni bir kendiniz çıkarmak zordur.
Süreç içerisinde karşılaştığım ama diz çökmediğim zorluklarda, hiç davet etmemişken yanımda bazı arkadaşlarımı buldum.
Hiç unutmam, ellerinden bir şey gelmeyeceğini ikimiz de bilmemize rağmen bazı arkadaşlarım bana:
“Senin için ben hep buradayım!” demişti.
Bu, öylesine söylenmiş bir söz değildi.
En azından söyleyen için.
Bir keresinde istifa ettiğim ve aylardır çalışmadığım bir dönemdi. Üstüne, az sorunum varmış gibi, çok varsıl olan ailemin iflası gelmişti. Aman ne güzel..
Evimin banyosunda bir arızanın onarılması gerekiyordu.
Son model arabamı ailemin borcu için sattığımdan, bir arkadaşımdan ustayı eve getirmesini rica etmiştim.
Evin önüne geldiklerinde arkadaşım, kaç numaralı daire olduğunu öğrenmek için beni aramış ve cevap aldıktan sonra telefonu kapatmayı unutmuştu.
Tam telefonu kapatacakken arkadaşımın ustaya şöyle dediğini duydum:
“Sakın çocuktan para isteme. Parası ne kadarsa ben ödeyeceğim sana!”
Biraz duygulanmıştım.
Yaşadığım zorluklara inat, beni düşünen, gözeten birileri vardı.
Usta işini bitirdiğinde, ne kadar zorlasam da para almayı reddetti.
O arkadaşım, “Senin için ben buradayım!” diyen arkadaşlarımdan biriydi.
Zor zamanlarımda düşünüp güç aldığım duygular bunlar. Öldükten sonra gideceğimizi düşündüğümüz o “iyinin ve kötünün ötesindeki” yerde anlatacağım, dünyadan taşıyacağım anlatının parçaları..
Geriye dönüp baktığımda, hiçbir şey olamasam da sanırım “arkadaş” olmayı başarmışım dedirten bilincin parçaları.
Ne diyelim,
Umarım zor zamanlarınızda “Ben buradayım” diyen dostlarınız olur.
Biriktirdiklerinizle boşuna yaşamadığınızı idrak etmiş olursunuz.